۱

دخترم – غزل – را

 زنده به گور کرده ام

تا زن ام -  الهام –

 شعرسپید بزاید.

 

 

۲

پروانه ای که دست به خودکشی زد

نمی خواست پروانه باشد دیگر!

 

 

 ۳

ازقاب عکس می زند بیرون

یکراست می آید و گلوی ام را می فشارد

بادستان بی رنگ اش.

آه !

خاطره ها چقدرزنده اند.

 

 

 ۴

رعایت تمام قواعدممنوع است شاید

دراین بازی،

که نام اش زندگی ست.

 

 

 ۵

درخت ،

 پنجه ها فشرده بردیوار

بالا می رود شاید

 تا رویای ابدیت.

 

 

۶

بهار از درخت ها سرریز شده است

جهان ،

منتظرشادمانه گی ست

و سرودن درمن

کم – کم به شورش عظیم مبدل می شود.

 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و دوم مرداد 1388ساعت 16:4 توسط ن.آگاه| |