تنهایی

 

درخت باورکرد،

تنهایی خودرا

وقتی غچی هاکوچیدند.

 

 

 

درخت

 

گنجشکان ازچهچهه ی خویش ناخشنودند.

درخت چه می داند؟

 

 

 

رحمت

 

گفتم: تکه ای ابر و دشتی ناتمام!

گفت: به رحمت بی انتهای خدامی خندی؟

 

 

 

تفاهم

 

بغضي،که چندساله شد/ دراعماق گلو

 وفريادي،که برنيامد هرگز.

 زنده گي

 تفاهمی ست ناگزير!

 

 

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و هفتم خرداد 1387ساعت 6:13 توسط ن.آگاه| |